Komisja Nadzoru Finansowego co pół roku publikuje oficjalny ranking OFE w Polsce. Zestawienie układane jest na podstawie osiągniętych przez nie wyników inwestycyjnych, czyli stopy zwrotu. W takim notowaniu możemy znaleźć wiele przydatnych informacji na temat notowań poszczególnych polskich towarzystw emerytalnych i między innymi na tej podstawie dokonać ich odpowiedniego wyboru.
KNF na podstawie stale gromadzonych danych oblicza minimalną wymaganą stopę zwrotu spośród różnego rodzaju inwestycji dokonywanych przez otwarte fundusze emerytalne. W takich wyliczeniach nie są jednak brane pod uwagę inflacja, prowizje od składek oraz opłaty za zarządzanie. Średnia stopa zwrotu wszystkich OFE obliczana jest na poziomie całego rynku. To nic innego jak suma iloczynów stóp zwrotu i przeciętnego udziału w rynku danego funduszu mierzonego wielkością aktywów netto.
Przy wyliczeniach średniej ważonej stopy zwrotu, wskaźnik przeciętnego udziału w rynku może wynieść maksymalnie 15%. Jeżeli doszło do przekroczenia tej wartości przez dany fundusz, wówczas przyjmuje się dla niego wartość 15% przy jednoczesnym proporcjonalnym powiększeniu wskaźników dla funduszy pozostałych. W obliczeniach średniej ważonej brane są pod uwagę tylko fundusze, które działały na rynku przez okres ostatnich 36 miesięcy.
Minimalna wymagana stopa zwrotu jest podstawowym elementem systemu bezpieczeństwa finansowego całego OFE. Wartość ta stanowi połowę średniej ważonej lub średnią przy odjęciu czterech punktów procentowych – jest to zależne od tego, która z tych wartości jest niższa.
Tags: indywidualne konta w ZUS, Komisja Nadzoru Finansowego, OFE, prowizje od składek, stopa zwrotu